Η φίλη μου η Νίκη Καραγεώργου, μέλος των Transistor (the one on the right), με άφησε να κάνω copy/paste μια κουβεντούλα που είχαμε νωρίτερα στο διαδίκτυο και η οποία θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της ελληνικής κοινωνίας...
Τους Transistor θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την Δευτέρα 31/10 στο Six Dogs, όπου και θα παρουσιάσουν κομμάτια από το νέο ακυκλοφόρητο (ακόμα) album τους "Resting in the shade of the family tree".
·Γεια σου Νίκη, που σε πετυχαίνω?
Στην πόρτα... έφευγα.
·Μας έχουν λείψει οι Transistor, που βρίσκεστε?
Αγ. Αναργύρους, Ίλιον, Αιγάλεω. Εκεί βρισκόμαστε συνήθως, μαζευόμαστε σε σπίτια και καθόμαστε. Σου έχουμε πει πόσες φορές... γι’αυτό άσε τα «μας λείψατε» και αυτά που ξέρεις.
·Αληθεύει ότικάνατε κρυφές εμφανίσεις με την Έλλη Κοκκίνου το καλοκαίρι και εμφανιζόσασταν ντυμένοι ABBA?
Όχι. Απλά κάποιοι έχουν μπερδευτεί λόγω της φιλίας μας με την Έλλη.
·Ωστόσο έχω μάθει ότι παίζει καινούριο υλικό, να υποθέσω ότι η όλη διαδικασία της σύνθεσης σας κράτησε μακριά από τις ζωντανές εμφανίσεις ή πλακωθήκατε για τα λεφτά κι εσείς?
Ναι, όντως παίζει καινούριο υλικό. Η διαδικασία της σύνθεσης μας κράτησε μακριά από τις εμφανίσεις. Για τα λεφτά έχουμε πλακωθεί ήδη από τον πρώτο δίσκο.
·Τι υπάρχει στην ατζέντα των Transistor? Κυκλοφορία? Live?
Πέρα από τηλέφωνα και διευθύνσεις πολύ όμορφων θαυμαστών και θαυμαστριών υπάρχει και μια κυκλοφορία, μέσα στους επόμενους μήνες, του δίσκου μας “Restingintheshadeofthefamilytree” και σιγά σιγά ξαναρχίζουμε τις συναυλίες. Ένα πρώτο ζέσταμα θα γίνει στο SixDogsτη Δευτέρα 31 Οκτώβρη, στα πλαίσια της έκθεσης των ExplosiveMechanism. Όποιος δεν γνωρίζει την ομάδα είναι καιρός να τη μάθει.
·Επειδή ξέρω ότι είσαι διορατικό άτομο πως βλέπεις να καταλήγει το χάλι της υπέροχης χώρας μας? Βλέπεις να έρχεται η αλλαγή ή έχασε κι αυτή το τρένο?
Ω ευχαριστώ...αλλά δεν είμαι πλέον. Δεν ξέρω... δε λειτουργεί το χάρισμα. Επίσης δεν πρόσεξα κανένα τρένο τόσα χρόνια, αν και παίζει να ήμουν αφηρημένη. Τώρα τί να σου πω, την αισιοδοξία την θέλω μέσα στη ζωή μου, αυτή με αγνοεί κάπως τελευταία, αλλά θα την ρίξω, δεν γλιτώνει. Η ελπίδα μου είναι κρυμμένη στις ανθρώπινες σχέσεις. Αν αλλάξει ριζικά κάτι, στην αλληλεγγύη και στην αγάπη θα το χρωστάμε. (να λείπουν τα γελάκια παρακαλώ, αυτά μας έφαγαν.)
·Ο προβληματισμός, το άγχος και η οργή που επικρατεί γύρω σου πόσο σε επηρεάζει καλλιτεχνικά?
Καλλιτεχνικά? Τύπου παίρνω τα όργανα και τα σπάω?Ή παίζω με άγχος και με σπασμωδικές κινήσεις? Ή οργίζομαι με τους άλλους στο στούντιο και πλακωνόμαστε στο ξύλο? Αυτό εννοείς? Αν εννοείς αυτό, δεν με επηρεάζει. Το ότι παίζουμε μουσική και το ότι περνάμε καλά παίζοντάς την, είναι αντίδοτο σε ότι χάλι επικρατεί γύρω μας. Αν πάλι εννοείς, αν βγαίνουν στη μουσική μας όλα αυτά, αυτό κρίνεται από τους αγαπητούς ακροατές και από τους φίλους μας που μας γνωρίζουν καλά, και όχι από μένα.
·Είναι τελικά όπως λένε κάποιοι εποικοδομητική περίοδος για τις τέχνες ή βλέπεις να την εκμεταλλεύονται κάποιοι πουλώντας ψευτό – επανάσταση και φτηνό χιούμορ προσπαθώντας να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα?
Βλέπω να συμβαίνουν και τα δύο, με τη ζυγαριά να γέρνει προς το δεύτερο. Αυτή η επί τούτου έμπνευση μου ήταν πάντα αποκρουστική. Ό,τι βγαίνει αληθινά και δυνατά είναι εκεί και μας περιμένει. Ό,τι όμως γίνεται επίτηδες, εξυπηρετώντας οικονομικούς ή άλλους σκοπούς, μπορεί εύκολα να ξεγελάσει. Κάποια στιγμή, βέβαια, θα καταλάβουμε... δε μπορεί.... δεν θα περάσουμε όλη τη ζωή μας χαζοί.
·Αν έβαζες εσύ έναν νόμο – χαράτσι για τους ηρωικούς βουλευτές μας ποιος θα ήταν αυτός?
Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι..... μπα! Εδώ πάει το «ότι και να πω.... λίγο θα είναι». Οπότε δεν θα πω τίποτα.
·Και μια τελευταία πολιτική ερώτηση από μια φανατική οπαδό της μπάντας, την Όλγα Τρέμη… «Βρίσκεις τον Πάγκαλο ερωτικό?»
Ναι, όσο ερωτική βρίσκω και την Όλγα Τρέμη.
·Για το κλείσιμο σου δίνω δύο επιλογές…α) Πες μου5 τραγούδια τα οποία ακούς αυτό τον καιρό και προτείνεις ανεπιφύλακτα ή β)Πες 5 τραγούδια τα οποία δεν προτείνεις σε καμία περίπτωση…αν σε δυσκολεύουν αυτά τότε γ) πες μου 5 αγαπημένα σου φαγητά!
The bones of you - Elbow
I’m not the one – The Black Keys
Jennie – Flight of the Conchords
Happy to have a job – Seasick Steve
Afraid of everyone – The National
Δεν θα παίξω το παιχνίδι σου να δυσφημήσω κόσμο δημόσια, αυτά τα κάνουμε δια ζώσης (για να μη βιαστεί και πει κανείς τί καλός άνθρωπος και τέτοια). Αλλά έτσι κι αλλιώς περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, η οποία μάλιστα δεν είναι και το αγαπημένο μου φαγητό.
·Νίκη σε ευχαριστώ, για άλλη μια φορά η κουβέντα μαζί σου με έκανε καλύτερο άνθρωπο! Σε αφήνω γιατί πρέπει να διαστρεβλώσω αυτά που απάντησες με σκοπό να δημιουργήσω θέμα. Ευχαριστώ και πάλι!
Από ένα ιδίωμα το οποίο, κατά τη γνώμη μου, λίγες φορές μας δίνει κάτι το πραγματικά αξιόλογο ξεπηδάνε οι Θεσσαλονικείς Mary's Flower Superhead.
Ένα τρίο το οποίο συνθέτουν οι Elias S - φωνή/κιθάρα/synths, Nick D - μπάσο/b. vocals/synths, Thanos K - ντραμς/ b. vocals/synths και επιδίδεται σε ένα νευρώδεις power/indie/pop με αρκετές δόσεις post/punk. Βρίσκονται σε λειτουργία από το 2003, ενώ έχουν στο δυναμικό τους και δύο κυκλοφορίες, το ομότιτλο τους "Mary's Flower Superhead" το 2006 και το "Sway" το 2010. Πριν συνεχίσω αιτιολογώ την παραπάνω διαπίστωση μου, ότι δηλαδή σπάνια βλέπουμε από μια τέτοια μπάντα αξιόλογες δουλειές, μιας και μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι πολλοί έχουν παρεξηγήσει το "παίζουμε punk" με το "κάνουμε απλά φασαρία".
Ε, λοιπόν οι Mary's Flower Superhead παίζουν μουσική ουσίας, παίρνουν το νεύρο και το groove του punk και το ανακατεύουν με την δύναμη του power/pop, ως εκ τούτου οι συνθέσεις δεν ξεπερνάνε τα 4 λεπτά, οπότε επί της ουσίας μιλάμε για γερές δόσεις συμπυκνωμένης μουσικής ενέργειας προς τέρψη μυαλού και σώματος, σώματος βεβαίως βεβαίως διότι αποκλείω την περίπτωση να μην κουνηθείτε με τα τραγούδια των παιδιών!
Εσύ ακροατή του heavy rock με southern καταβολές γνωρίζεις τους Planet of Zeus? Αν και είμαι βέβαιος ότι είναι πολλοί λίγοι εκείνοι οι οποίοι δεν γνωρίζουν εάν είσαι ένας από αυτούς...πραγματικά σε ζηλεύω! Και για να μην παρεξηγηθώ. Σε ζηλεύω επειδή θα έχεις μία από εκείνες τις σπάνιες ευκαιρίες κατά τις οποίες ο ακροατής βιώνει την εμπειρία μιας καινούριας και αξιόλογης μουσικής ανακάλυψης!
Έχουμε και λέμε λοιπόν. Οι Αθηναίοι Planet of Zeus είναι οι Babis-Φωνή/κιθάρα, Yog-κιθάρα, JayVee- μπάσο και Syke-τύμπανα, υπάρχουν από το 2000 και έχουν δύο επίσημες κυκλοφορίες, το "Eleven the hard way" (2008) & "Macho Libre" (2011). Εκτός από heavy/southern rock τα στοιχεία που μπλέκονται στην μουσική τους είναι αυτά που κάνουν και το heavy rock άκρως ενδιαφέρον, δηλαδή, έχουν πολύ καλό groove, έχουν τσαντισμένα κουπλέ και γκαζωμένα ρεφρέν, έχουν φωνή που θερίζει. Επίσης έχω καλέ κύριε και stoner στοιχεία άμα γουστάρεις αλλά και μια Black Sabbath-ική metal εμμονή στον ήχο που με φτιάχνει ιδιαίτερα!
Όπως εύκολα θα γίνει αντιληπτό από τον καθένα οι Planet of Zeus δίνουν μεγάλη σημασία στον να παράγουν τα σωστά riffs, το οποίο είναι κλειδί για αυτό το είδος μουσικής, από 'κει και πέρα το εκτελεστικό επίπεδο στο οποίο βρίσκονται καθώς και το εκπληκτικό τους δέσιμο δεν αφήνουν κανένα σβέρκο στη θέση του.
Πολύ καλή περίπτωση τούτο το κουαρτέτο από την Αθήνα, The Dive.Τα παιδιά έχουν κλείσει μια δεκαετία να συνθέτουν και να παίζουν ζωντανά όπου μπορούν, τελικά όλη οι δουλειά και οι θυσίες μεταφράστηκαν στην παρθενική τους δισκογραφική δουλειά που κυκλοφόρησαν φέτος και η οποία τιτλοφορείτε με το όνομα τους. Stoner και post στοιχεία, στιβαρά δομημένες συνθέσεις οι οποίες καλύπτονται από ένα ψυχεδελικό πέπλο.Διέκρινα επίσης επιρροές από Tool σε αρκετά σημεία μέσα στα κομμάτια. Στα συν των The Dive και η καλή παραγωγή, της οποίας το μεγάλο ατού είναι ότι κολλάει πολύ με την ατμόσφαιρα που θέλουν να περάσουν τα παιδιά. Αυτά σε συνδυασμό με τις εκτελεστικές ικανότητες των Taz - τύμπανα , Titos - Κιθάρες, Livy - Μπάσο και Monkey J. - κιθάρα / φωνή δημιουργούν ένα ηχητικό αποτέλεσμα το οποίο πρέπει να ακουστεί εκεί έξω...αλήθεια γιατί τα διαμάντια της Ελλάδας μένουν κρυμμένα?
Πριν λίγα χρόνια ψαχουλεύοντας στο MySpace πέτυχα μια μπάντα η οποία διέθετε το EP της για δωρεάν κατέβασμα, η μπάντα ονομάζονταν The Vipervikings και έδρευαν στην όμορφη Θεσσαλονίκη.
Θυμάμαι πόσο καλή εντύπωση μου είχε κάνει αυτό το "Megatronic" EP. Κατ' αρχήν ξεκινούσε με μια κομματάρα, το "Hungry beast", γενικά παρά το νεαρό της ηλικίας τους οι συνθέσεις διέθεταν ωριμότητα ενώ παράλληλα ο ήχος τους ήταν πολύ φρέσκος, ακόμα και στο θέμα της παραγωγής είχαν κάνει πολύ καλή δουλειά. Όλα αυτά με έκαναν να τους συμπαθήσω ιδιαίτερα και, αν και δεν είναι το είδος που προτιμώ, να τους ακούω αρκετά συχνά είτε από το EP είτε από βίντεο στο διαδίκτυο.
Ως πρώτο συστατικό στον ήχο τους θα έβαζα τις indie καταβολές τους (οι οπαδοί τους, τους χαρακτηρίζουν "έλληνες Kasabian"), πάνω σε αυτή τη βάση προσθέτουν και αρκετά alternative στοιχεία τα οποία τους δίνουν μια live δυναμική, τέλος για κερασάκι στην τούρτα έχουμε και κάποιες ηλεκτρονικές πινελιές υπό μορφή loops, arpeggiators και pad effects.
Λογικά σύντομα θα έχουμε μια πρώτη επίσημη κυκλοφορία αφού όπως ενημερώθηκα, αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο Los Angeles και με παραγωγό τον Greg Edenfield ετοιμάζουν το ντεμπούτο τους.
Ένας φίλος μου είπε ότι ανεβάζω πολλούς μαλλιάδες στο blog...είπα κι εγώ να το ελαφρύνω λίγο και να παρουσιάσω μια όμορφη γυναικεία παρουσία η οποία τυχαίνει να είναι και καταπληκτική καλλιτέχνις.
Κυρίες και κύριοι, φίλοι και φίλες...η Σοφία Κουρτίδου είναι μια νέα τραγουδοποιός η οποία μαζί με την Slipin' band της αλωνίζει εδώ και καιρό τα live stages της Αθήνας παρουσιάζοντας της δικές της χιουμοριστικές ιστορίες προσωπικής θλίψης (όπως δηλώνει), καθώς και μια σειρά ευφάνταστων διασκευών τις οποίες σε κάθε περίπτωση αξίζει να ακούσετε.
Εγώ έχω παρευρεθεί σε live της στα οποία και με εντυπωσίασαν σχεδόν τα πάντα. Η φοβερή της Slipin' band, οι όμορφες συνθέσεις της η οποίες παντρεύουν μέσα τους την bossa, το swing, την blues, την jazz και την pop, οι ελληνικοί στίχοι της και φυσικά η φωνή της, ενώ η performance στην οποία επιδίδεται μονάχη πάνω στη σκηνή είναι must see!
Ψάξτε την στις σελίδες της σε MySpace και Facebook και ενημερωθείτε για τις εμφανίσεις της. Οί Slipin’ Band είναι: Τίμος Παύλου (κιθάρα), Κώστας Αρσένης (μπάσο), Γιάννης Παπαγιαννούλης (κρουστά), Δημήτρης Καραγιάννης (σαξόφωνο)
Λοιπόν τρέχω να το προλάβω αυτό μιας και είναι πολύ φρέσκο νέο! Κατ' αρχήν δεν μιλάμε για απλή μπάντα αλλά μάλλον για all star σύμπραξη.
Οι: Γιώργος Καλαβρέζος (ex-Bloodsteined)/κιθάρα, Ηρακλής Μπουζιώτης (ex - Delivers)/μπάσο, Πέτρος Τσαμπαρλής (Need)/τύμπανα και Fotis Bernado (Septic Flesh)/φωνή είναι οι...649 (SixFo(u)rNine) και απ' όσο μαθαίνω υπάρχει ήδη έτοιμο υλικό, το οποίο το τοποθετούμε στον σκληρό ήχο, και μάλιστα σχετικά σύντομα θα έχουμε την ευκαιρία να το ακούσουμε. Εν αναμονή των εξελίξεων λοιπόν!
Το 2007 έπεσε μια φοβερή ιδέα...ο Mike, ο Lizard, ο Pepper κι ο Loucas αποφάσισαν να φορμάρουν τους Lucky Funeral. Γι' αυτή την μπάντα η πρώτη λέξη που σκέφτομαι είναι "μεράκι", πραγματικό μεράκι και όχι επιτηδευμένο. Sludge, doom, psychedelic, alternative ξεσπάσματα, southern metal αισθητική, όλα τα στοιχεία που συνθέτουν την συνταγή ενός ενδιαφέρον σκληρού ήχου είναι εδώ, στις δύο επίσημες κυκλοφορίες τους (Lucky Funeral & The dirty history of mankind) αλλά και στα πολλά 7'' split που έχουν, μιας και μιλάμε για μερακλήδες επαναλαμβάνω!
Το ίδιο μεράκι μαζί με ταλέντο βγαίνει και στις συνθέσεις τους αλλά και στα καυλωμένα live που κατά καιρούς παραθέτουν εντός και εκτός συνόρων.
Απ' όποια άποψη και να το δεις είναι μπάντα που πρέπει να ακούσεις, ειδικά αν είσαι fan του σκληρού ήχου. Ψαχτήτε!
Τους The Bliss είχα την τύχη να τους παρακολουθήσω ως opening act στην πρώτη συναυλία των Faith No More στο θέατρο Βράχων (εκεί κληρονόμησα και μια υπέροχη εμβοή στο δεξί μου αφτί), εκεί χωρίς να έχουν καθόλου κολακευτικό ήχο είχαν καταφέρει να μου τραβήξουν την προσοχή για δύο λόγους: α) πάντα θαυμάζω τα μουσικά τρίο τα οποία παίζοντας ψυχωμένα παράγουν ήχο μπουλντόζας και β) επειδή διέκρινα αμέσως την αγάπη τους για τους αγαπημένους μου Tool.
Από εκείνο το καλοκαίρι του 2009 μέχρι σήμερα δεν είχα κάτι επίσημο στα χέρια μου, αυτό μέχρι φέτος μιας και πρόσφατα οι Πειραιώτες The Bliss κυκλοφόρησαν την πρώτη επίσημη κυκλοφορία τους η οποία τιτλοφορείτε "Gabbatha" (φοβερός τίτλος!). Ηχητικά σας αποκάλυψα ήδη τις Tool αναφορές από 'κει και πέρα εγώ άκουσα και Pearl Jam στοιχεία αλλά και γενικότερα μια post/grunge/alternative προσέγγιση. Παρ' όλα αυτά η αισθητική τους φέρνει σε σημεία Γιαπωνέζικο horror...πολύ cool για τα γούστα μου! Οι The Bliss είναι μπάντα με άποψη, ταυτότητα και το σημαντικότερο: έχουν να προσφέρουν στην ελληνική σκηνή στοιχεία ποιότητας που τόσο έχει ανάγκη.
Τα πράγματα είναι απλά...εάν δεν έχετε δει τους The Bet live...ΝΑ ΠΑΤΕ!!!
Τα παιδιά διασκευάζουν με πολύ φαντασία παντρεύοντας σχεδόν όλα τα είδη της rock, ενώ τα funk και soul στοιχεία ξεπηδάνε σε ανύποπτες στιγμές εκπλήσσοντας ευχάριστα τον ανυποψίαστο ακροατή!
Έχετε την ευκαιρία κάθε Σάββατο του Οκτωβρίου στο cafe Αλάβαστρο (Δαμάρεως 78 στο τροπικό Παγκράτι).
Αν πάτε και δεν σας αρέσουν, φέρτε μου τις αποδείξεις να σας πληρώσω τα ποτά!
Ο αγαπημένος Κ.Βήτα θα παρουσιάσει το Σάββατο στις 5 του Νοέμβρη, στην κεντρική σκηνή της Στέγης γραμμάτων και τεχνών, το διαχρονικό του έργο "Transformations".
Για εκείνους που δεν γνωρίζουν, το "Transformations" είναι ένας δίσκος πολύ ιδιαίτερων διασκευών (όχι επανεκτελέσεων) πάνω στο έργο του σπουδαίου Μάνου Χατζιδάκι ο οποίος κυκλοφόρησε το 2003 από τον Σείριο, (την εταιρία του κυρίου Μάνου).
Από τότε ο Κωνσταντίνος το έχει παρουσιάσει ελάχιστες φορές στο κοινό οπότε πιστεύω ότι είναι μια καλή ευκαιρία να το απολαύσετε όλοι εσείς που αγαπάτε την περιπέτεια της μουσικής.
Το όλο έργο το συνοδεύει ένα εξαιρετικό βίντεο art το οποίο έχει επιμεληθεί και σκηνοθετήσει ο Γιώργος Θεωνάς. Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών βρίσκεται στην Λεωφόρο Συγγρού 107-109 και για εισιτήρια μπορείτε να καλέσετε το 210 900 5 800.
Πρόσφατα βρέθηκα στην συναυλία των Sleepin Pillow (και όχι Sleeping) η οποία έλαβε χώρα στο Αν club στα Εξάρχεια. Στους Pillow θα αναφερθώ κάποια άλλη στιγμή. Στην προκυμένη περίπτωση θέλω να αναφερθώ στην μπάντα που άνοιξε την συναυλία, τους Fool in the box.
Οι Fool in the box είναι ο Απόλλωνας, ο Άγης και ο Γιώργος από την μαγευτική Κυψέλη, παιδιά του κέντρου δηλαδή, και ξεκίνησαν την μπάντα το καλοκαίρι του 2006. Η σύνθεση τους είναι εκείνη του power trio, δηλαδή κιθάρα/φωνή, μπάσο και τύμπανα. Το είδος της μουσικής τους τους θα το χαρακτήριζα σα να παίζουν οι Queens of the stone age progressive ενώ ηχητικά φαίνεται ότι συμπαθούν πολύ την εναλλακτική σκηνή του Seattle, ειδικά εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 90'. Απ' όσο γνωρίζω υπάρχει μια ανεπίσημη κυκλοφορία αλλά επί της ουσίας ακόμα περιμένουμε την πρώτη επίσημη.
Θα πρότεινα να τους τσεκάρετε το υλικό που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο καθώς και να τους ακούσετε ζωντανά σε κάποιο από τα επόμενα live τους μιας και μιλάμε για μια πραγματικά δεμένη μπάντα με πολύ ιδιαίτερη ευφυΐα στο να συνθέτει μουσική. Όταν δεν τους χτυπάει και ο δαίμων του κακού ήχου, οποίος κυκλοφορεί πολύ στα ελληνικά μαγαζιά, είναι μια πραγματική αποκάλυψη για κάθε μουσικόφιλο.
Μπορείτε να τους ακούσετε - γνωρίσετε στις σελίδες τους σε MySpace και Facebook. Όσοι είναι φίλοι αυτού του ήχου είμαι σίγουρος ότι θα ενθουσιαστούν.
...το οποίο σημαίνει "Καλημέρα σε εσάς που ξυπνάτε το πρωί και καληνύχτα σε μένα που τέτοιες ώρες πάω για ύπνο". Πριν από λίγο τελείωσα με το ρετούς του blog, σκοπεύω να ξανά - κάνω εδώ ένα παλιό μου χόμπι, να γράφω δηλαδή reviews - μουσικές προτάσεις τα οποία στο σύνολο τους θα αφορούν κυκλοφορίες της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής. Όχι μόνο επίσημες κυκλοφορίες αλλά ακόμα και downloadable versions, EPs κ.τ.λ Σκοπός μου είναι να συγκεντρωθούν αναφορές για οτιδήποτε αξιόλογο ζει και αναπνέει στην χώρα τούτη και το οποίο ίσως να μην έλαβε την προσοχή που θα έπρεπε...όποιος λοιπόν έχει προτάσεις μπορεί να μου τις στέλνει στο mail μου για να τις εξετάζω, στο κάτω κάτω άνθρωπα είμαστε μπορεί να μας ξεφύγει και τίποτις! Σύντομα κοντά σας λοιπόν!