Όταν ακούσεις τους Mencea, πραγματικά, δεν περιμένεις να δεις τόπο καταγωγής: Ελλάδα... χωρίς να θέλω να μειώσω το πολύ καλό υλικό που κατά καιρούς παρουσιάζει η ελληνική σκηνή.
Η μουσική τον Mencea είναι metal με brutal φωνητικά και με πολύ ανεβασμένο το εκτελεστικό τους επίπεδο καταφέρνοντας παράλληλα να μην κουράζουν, αυτό άλλη μια φορά το συνάντησα με τους Opeth. Θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω progressive μιας και οι συνθέσεις τους περνάνε από πολλά κύματα μέχρι να καταλήξουν στο φινάλε. Ο τρόπος που το κάνουν αυτό βοηθάει περισσότερο το στοιχείο της έκπληξης στον ακροατή οπότε το ενδιαφέρον παραμένει καθ' όλη την διάρκεια των συνθέσεων.
Έχουν ήδη μια κυκλοφορία το "Dark matter energy noir" (2008) και τον Μάρτιο επέστρεψαν με το "Pyrophoric", αυτό που γούσταρα σε αυτούς από την αρχή ήταν το ότι φαίνεται να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή ακόμα και στην παραμικρή λεπτομέρεια είτα αυτό αφορά τις συνθέσεις είτε την παραγωγή ή το artwork, με λίγα λόγια επικρατεί επαγγελματισμός και αυτό περιλαμβάνει και το ότι τους πετυχαίνω στον τύπο μόνο όταν έχουν κάτι να πουν, μεγάλο προσόν αυτό!
Όσοι αγαπάτε το καλό και ποιοτικό metal κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και αγοράστε και τις δύο δουλειές των παιδιών, στην κόπια του "Dark matter energy noir" που έχω εγώ περιέχεται και extra DVD με την μπάντα να σπέρνει ζωντανά σε συναυλία στο Βερολίνο.
Οι Misuse ανήκουν στην κατηγορία των εγχώριων συγκροτημάτων που τυγχάνουν την αναγνώριση και τον σεβασμό μεγάλης μερίδας του εναλλακτικού κοινού στην Ελλάδα. Αυτό λέει πολλά αν αναλογιστεί κάποιος ότι η μουσική που συνθέτουν κινείτε σε μάλλον αντιεμπορικά μονοπάτια.
Παρακάτω μου έδωσαν μερικές πληροφορίες που αφορούν την καινούρια τους κυκλοφορία "April" αλλά και την μπάντα γενικότερα.
1.Κατ’ αρχήν συγχαρητήρια για το “April” και κατά δεύτερον...γιατί “April” ? Τυχαία προτίμηση ή κρύβει κάτι?
Ο περασμένος Απρίλιος ήταν ο μήνας που δουλεύαμε εντατικά πάνω στο δίσκο, παίζοντας συνεχώς τα νέα κομμάτια και δίνοντάς τους την τελική τους μορφή. Αρχικά η νέα δουλειά μάς φαινόταν αρκετά σκοτεινή, στη συνέχεια όμως εμφανίστηκαν κάποιες “δέσμες φωτός” στο σύνολο. Ο Απρίλιος, λοιπόν, είναι ο μήνας που συνδέει δύο αντιθετικές περιόδους του χρόνου χωρίς όμως να είναι απλά το μεταβατικό στάδιο για αυτές. Φυσικά, όπως συμβαίνει και με τα κομμάτια, ο καθένας είναι ελεύθερος να δώσει τις προεκτάσεις και τους συνειρμούς που αισθάνεται ότι ταιριάζουν στον τίτλο και την εποχή μας...
2.Έχετε την τάση να συνδέεται τις συνθέσεις μεταξύ τους ώστε να μοιάζουν με κομμάτια ενός μεγάλου έργου. Είναι αποτέλεσμα προσωπικής αισθητικής ή κρύβεται κάποιο άλλο concept?
Οι δομές των κομματιών μας έχουν μια κατά κάποιο τρόπο εξιστόρηση και συχνά αποτελούνται από μέρη. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να χωρίσουμε τα κύρια μέρη-ενότητες του δίσκου σε tracks-κεφάλαια για λόγους συνολικής δομής και συνέχειας, αλλά και προσβασιμότητας. Αυτή η δομή βιβλίου (ενότητα-κεφάλαιο) καθόρισε αργότερα και μέρος του artwork από τη Χλόη Καλδή.
3.Έχω την αίσθηση ότι έπεσε πολύ ψάξιμο στον ήχο αυτή την φορά, μερικές συνθέσεις φλερτάρουν με το ambient ενώ ηλεκτρονικές λούπες και λοιποί ήχοι είναι περισσότερο από εμφανής μέσα στις συνθέσεις. Είχατε προαποφασίσει κάτι τέτοιο ή προέκυψε με τις πρόβες?
Δεν προαποφασίζουμε γενικά για τον χαρακτήρα ενός κομματιού. Το δουλεύουμε και βλέπουμε που μας οδηγεί από μόνο του. Δοκιμάζουμε συνεχώς νέα πράγματα, νέες επιρροές, νέους ήχους και οδηγούμαστε σε νέα μοτίβα.
4.Κατά την άποψη μου απουσία στίχου απελευθερώνει τις επιλογές κατά τη ενορχήστρωση των συνθέσεων. Μιας και σε καμία από τις δύο κυκλοφορίες σας δεν έχετε στίχο ποια είναι η δική σας άποψη?
Ο στίχος μπορεί άλλους να τους περιορίζει και άλλους να τους απελευθερώνει. Σε ό,τι αφορά εμάς, δεν έχουμε ποτέ προσπαθήσει να γράψουμε πάνω σε στίχο, παίζουμε instrumental εξαρχής και μας βγαίνει φυσικά.
5.Πόσο δύσκολο είναι να αποδοθούν οι συνθέσεις σας επί σκηνής και ποια είναι τα στοιχεία που καθιστούν το εγχείρημα πετυχημένο?
Η δυσκολία έγκειται πλέον στο πλήθος του εξοπλισμού που πρέπει να έχουμε μαζί μας σε κάθε λάιβ, και στο χρόνο που χρειαζόμαστε για να στηθεί ώστε να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Απο κει και πέρα, και μετά τις απαιτούμενες πρόβες, αν το ευχαριστηθούμε και εμείς και ο ηχολήπτης μας και ο κόσμος, τότε είναι επιτυχημένο.
6.Πόσο είστε επηρεασμένοι από την κοινωνική κατάσταση που βιώνουμε και κάτω από ποιες προϋποθέσεις πιστεύετε ότι η τέχνη χαρίζει λίγο φως μέσα στο σκοτάδι?
Δεν θεωρούμε πως υπάρχει κάποιος που δεν έχει επηρεαστεί από την παρούσα οικονομικοκοινωνική κατάσταση. Το πόσο φως μπορεί να ρίξει η τέχνη επαφίεται στη δεκτικότητα και στην ενασχόληση του καθενός μαζί της, για εμάς πάντως σίγουρα αποτελεί ένα λογικό διέξοδο από τον παραλογισμό τής ελληνικής καθημερινότητας..
7.Ελληνική εναλλακτική σκηνή: Πείτε μου τρία πράγματα που σας αρέσουν και τρία που δεν σας ενθουσιάζουν και τόσο…
Μας αρέσει η αλληλεγγύη που υπάρχει μεταξύ πολλών μπαντών, η μεγάλη ποικιλία που διαθέτει και το διαρκώς ανοδικό επίπεδό της, που βάζει κάτω αντίστοιχες σκηνές άλλων χωρών.
Δε μας αρέσει η ανταγωνιστικότητα που υπαρχει μεταξύ, ευτυχώς λιγότερων, μπαντών, τα φαινόμενα hype που χτίζονται και γκρεμίζονται εν μία νυκτί, σπάνια βασισμένα σε μουσικά κριτήριακαι που τελικά κάνουν κακό σε όλους και, τέλος, η γενικότερη δυσπιστία με την οποία συνήθως αντιμετωπίζεται.
8.Απ’ όσο ξέρω η μπάντα απαρτίζεται από άντρες… πείτε πέντε γυναίκες που σας εμπνέουν να συνθέσετε κάτι.
Οι γυναίκες μας. (σ.σ --χειροκρότημα-- Βραβείο διπλωματίας)
9.Θέλω να μου πει ο καθένας σας το αγαπημένο του μουσικό gadget.
Αυτή την περίοδο: Σταύρος - Minimoog, Δημήτρης - Monome, Κώστας - iPad, Λευτέρης - Omnichord, Nid -κανένα
10.Τι περιλαμβάνεται στα promo σχέδια των Misuse, κανονίζετε live εμφανίσεις ή να περιμένουμε και κάτι παραπάνω?
Έχουμε δύο συναυλίες 7 και 8 Απριλίου μαζί με This Will Destroy You σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα αντίστοιχα. Από κει και πέρα θέλουμε να δώσουμε και κάποιες συναυλίες στην επαρχία και στο εξωτερικό, αλλά αυτά είναι ακόμα στα σκαριά και δεν έχει κλείσει ακόμα κάτι ανακοινώσιμο.
Παιδιά ευχαριστώ πολύ, συνεχίστε την καλή δουλειά.
Μετά την "Ένωση" γεννιέται η "Χρυσαλλίδα"...Ο νέος δίσκος του Κ.Βήτα που αναμένεται στις 26 του Μάρτη.
Έχω την τύχη να είμαι από εκείνους που του έχουν κάνει ήδη αρκετές ακροάσεις οπότε και θα παραθέσω στις επόμενες γραμμές μερικά στοιχεία μέχρι να έρθει η ώρα να τον αποκτήσετε κι εσείς!
Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεστε την σόλο πορεία του Κωνσταντίνου, ακούγοντας τις δουλείες του, από το "Σούπερ Στέλλα" κι έπειτα, έμενα πάντα μου έρχεται η εικόνα ενός αστικού τοπίου την στιγμή που ο ήλιος το χαιρετάει και το παραδίδει στη νύχτα, σα να λέμε σκοτάδι με λίγο φως. Στη "Χρυσαλλίδα" συμβαίνει το ανάποδο, νιώθω ότι γλυκοχαράζει και μέσα στο φως υπάρχει μια πινελιά από σκοτάδι...
Ο Κωνσταντίνος άφησε την κιθάρα του λίγο στην άκρη και σύνθεσε πάνω σε ηλεκτρονικές βάσεις, οπότε αυτή η φολκ ατμόσφαιρα που υπήρχε από την "Άγρια χλόη" έως και την "Ένωση" δε την συναντάτε εδώ. Αντί αυτού μας παρουσιάζει μετρονομικές λούπες με εμφανή την επιθυμία του να μας κάνει να χορέψουμε ενώ την ίδια στιγμή προσθέτει μελαγχολικές ατμόσφαιρες, οι οποίες θα σας θυμίσουν κάτι από Στέρεο Νόβα. Οι μελωδίες που επιλέγει να συνθέσει έχουν μια μαγική αφέλεια η οποία σε κυκλώνει με την επιθυμία να τις επαναλάβεις σιγοτραγουδώντας ή σφυρίζοντας. Προσθέστε σε αυτά και την δεδομένη ικανότητα του να φτιάχνει υπέροχους στίχους και έχετε την "Χρυσαλλίδα".
Προσωπικά οι στίχοι του με άγγιξαν πολύ, νιώθω σα να είναι πιο άμεσοι ως προς τον ακροατή χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λείπει από μέσα τους ο προβληματισμός που πάντα διέπει τις δουλειές του καλλιτέχνη. Απλά ακούγοντας τις συνθέσεις θυμικά καταστάσεις και πρόσωπα που μου έφεραν ένα αίσθημα γλυκιάς μελαγχολίας... ειδικά στο "Πάρτυ". Σε αντίθεση με το τι πιστεύουν μερικοί, θεωρώ τις στιγμές αυτές ως δώρο διαφυγής οπότε το αυτό εύχομαι και για εσάς!
Ο καινούριος Κ.Βήτα βλέπει τα πράγματα με μια πιο θετική διάθεση, αφεθείτε στην δύναμη της "Χρυσαλλίδας" και ακολουθήστε τον!
Οι αγαπημένοι μου Misuse επέστρεψαν πριν λίγο καιρό με την δεύτερη δουλειά τους "April". Για όσους δεν γνωρίζουν την μπάντα πρόκειται για μια εξαιρετική περίπτωση post rock μουσικής, αλλά μην κολλάτε και με τον όρο καθώς στο "April" οι ορίζοντες έχουν διευρυνθεί κατά πολύ.
Έχουμε λοιπόν έναν ακόμη δίσκο από τους Misuse ο οποίος δεν περιλαμβάνει φωνητικά, οπότε το ερώτημα γεννάτε....πως μπορώ να κρατήσω τον ακροατή όταν οι συνθέσεις μου δεν είναι τραγούδια και όταν επίσης αυτές διαρκούν κατά μέσω όρο 8 με 10 λεπτά? Προσωπικά δεν γνωρίζω την απάντηση αλλά απ' ότι φαίνεται την γνωρίζουν καλά οι Misuse.
Το "April" είναι ένα, ουσιαστικά, ενιαίο έργο το οποίο βασίστηκε πάνω σε post θεμέλια όμως φλερτάρει πολύ και με την ambient μουσική ενώ παράλληλα δείχνει σαφείς πειραματισμούς και με τον ηλεκτρονικό ήχο. Φυσικά μιας και οι Misuse είναι μια πενταμελής μπάντα όλα αυτά συνδυάζονται με ηλεκτρικές κιθάρες, μπάσο πλήκτρα και κρουστά. Προσωπικά λατρεύω το πως προσεγγίζουν τον post ήχο ενώ βρίσκω διακριτικό και σωστό τον τρόπο που χειρίζονται τα ψυχοακουστικά εφφέ, μακριά από υπερβολές ώστε να μπορούν να αναδειχτούν οι μελωδίες οι οποίες ξεπηδάνε μέσα από τις σπειροειδής συνθέσεις τους.
Εν κατακλείδι...άλλη μία εξαιρετική δουλειά από τους Misuse η οποία αξίζει την προσοχή και την υποστήριξη όλων μας.
Ένα απο τα δυσκολότερα πράγματα στην μουσική δημιουργία είναι να συνθέσεις κάτι το οποίο θα ξεπερνάει τα 4 λεπτά και δεν θα κάνει κανέναν να βαρεθεί κι αυτό στην καλύτερη.... πόσο σπουδαίο είναι να μπορείς να συνθέτεις λοιπόν κάτι το οποίο υπερβαίνει κατά πολύ τα 4 λεπτά και όχι μόνο ο ακροατής να μην βαριέται αλλά να είναι και προσηλωμένος για όση ώρα διαρκεί η σύνθεση? Ρητορική ερώτηση...
Οι GravitySays_i κάνουν ακριβώς αυτό, έχουν τόσο ενδιαφέρουσες συνθέσεις που δεν ξεκολλάς έως ότου αυτές αποφασίσουν να σταματήσουν.
Αν και οι περισσότεροι ήδη τους έχετε ακούσει και ξέρετε περί τίνος πρόκειται, θα παραθέσω την προσωπική μου άποψη για τους υπόλοιπους.
Οι GravitySays_i ανήκουν στην νέα, για τα ελληνικά δεδομένα, γενιά των συγκροτημάτων που μπλέκουν την ατμοσφαιρική μουσική με το post rock μόνο που είναι και λίγο πιο progressive όσον αφορά την ρυθμολογία στα ξεσπάσματα τους, παράλληλα χρησιμοποιούν και δύο στοιχεία που τους κάνουν να ακούγονται ξεχωριστοί. Πρώτον χρησιμοποιούν μια ολιγομελή χορωδία η οποία φυσικά και προσδίδει αρμονικά στις συνθέσεις και δεύτερον τολμούν κι εκείνοι, όπως και οι Sleepin' Pillow, να ενορχηστρώσουν προσθέτοντας ένα παραδοσιακό όργανο στην ομάδα των βασικών, το σαντούρι, δημιουργώντας ένα πολύ ιδιαίτερο ηχητικό αποτέλεσμα.
Αν σας αρέσει να ταξιδεύετε με την μουσική μπορείτε να αναζητήσετε το τελευταίο τους δημιούργημα με τίτλο "The Figures of Enormous Grey and the Patterns of Fraud".
Άλλη μια περίπτωση μπάντας που ενώ υφίσταται για αρκετό καιρό δεν έχει κυκλοφορήσει κάτι...ας είναι!
Αν σου αρέσει η ατμοσφαιρική folk συνδυασμένη με ψυχεδέλεια βγαλμένη από τα 60's ενώ παράλληλα μια γρεζαριστή ανδρική φωνή ψιθυρίζει/τραγουδάει μελαγχολικούς στίχους τότε πρέπει αν ακούσεις τους Blue side band. Το σημαντικότερο όλων είναι πως καταφέρνουν να μην ακούγονται σαν μοιρολόι, επίσης δεν χάνονται μέσα σε ανούσιες μουσικές φόρμες προσπαθώντας να φανούν "πολύ ψαγμένοι" φτιάχνοντας 20 λεπτά κομμάτια με μελωδικές επαναλήψεις και χαοτικές αρμονίες αλλά συνθέτουν επί της ουσίας ακολουθώντας αυτά που προστάζει η μουσική, οπότε και αποφεύγουν να κουράσουν!
Μπορείτε να τους ψάξετε στο Youtube μέχρι να βγει το πρώτο τους cd... έχω πληροφορίες πως θα γίνει σύντομα κι αυτό.
Η φίλη μου η Νίκη Καραγεώργου, μέλος των Transistor (the one on the right), με άφησε να κάνω copy/paste μια κουβεντούλα που είχαμε νωρίτερα στο διαδίκτυο και η οποία θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της ελληνικής κοινωνίας...
Τους Transistor θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την Δευτέρα 31/10 στο Six Dogs, όπου και θα παρουσιάσουν κομμάτια από το νέο ακυκλοφόρητο (ακόμα) album τους "Resting in the shade of the family tree".
·Γεια σου Νίκη, που σε πετυχαίνω?
Στην πόρτα... έφευγα.
·Μας έχουν λείψει οι Transistor, που βρίσκεστε?
Αγ. Αναργύρους, Ίλιον, Αιγάλεω. Εκεί βρισκόμαστε συνήθως, μαζευόμαστε σε σπίτια και καθόμαστε. Σου έχουμε πει πόσες φορές... γι’αυτό άσε τα «μας λείψατε» και αυτά που ξέρεις.
·Αληθεύει ότικάνατε κρυφές εμφανίσεις με την Έλλη Κοκκίνου το καλοκαίρι και εμφανιζόσασταν ντυμένοι ABBA?
Όχι. Απλά κάποιοι έχουν μπερδευτεί λόγω της φιλίας μας με την Έλλη.
·Ωστόσο έχω μάθει ότι παίζει καινούριο υλικό, να υποθέσω ότι η όλη διαδικασία της σύνθεσης σας κράτησε μακριά από τις ζωντανές εμφανίσεις ή πλακωθήκατε για τα λεφτά κι εσείς?
Ναι, όντως παίζει καινούριο υλικό. Η διαδικασία της σύνθεσης μας κράτησε μακριά από τις εμφανίσεις. Για τα λεφτά έχουμε πλακωθεί ήδη από τον πρώτο δίσκο.
·Τι υπάρχει στην ατζέντα των Transistor? Κυκλοφορία? Live?
Πέρα από τηλέφωνα και διευθύνσεις πολύ όμορφων θαυμαστών και θαυμαστριών υπάρχει και μια κυκλοφορία, μέσα στους επόμενους μήνες, του δίσκου μας “Restingintheshadeofthefamilytree” και σιγά σιγά ξαναρχίζουμε τις συναυλίες. Ένα πρώτο ζέσταμα θα γίνει στο SixDogsτη Δευτέρα 31 Οκτώβρη, στα πλαίσια της έκθεσης των ExplosiveMechanism. Όποιος δεν γνωρίζει την ομάδα είναι καιρός να τη μάθει.
·Επειδή ξέρω ότι είσαι διορατικό άτομο πως βλέπεις να καταλήγει το χάλι της υπέροχης χώρας μας? Βλέπεις να έρχεται η αλλαγή ή έχασε κι αυτή το τρένο?
Ω ευχαριστώ...αλλά δεν είμαι πλέον. Δεν ξέρω... δε λειτουργεί το χάρισμα. Επίσης δεν πρόσεξα κανένα τρένο τόσα χρόνια, αν και παίζει να ήμουν αφηρημένη. Τώρα τί να σου πω, την αισιοδοξία την θέλω μέσα στη ζωή μου, αυτή με αγνοεί κάπως τελευταία, αλλά θα την ρίξω, δεν γλιτώνει. Η ελπίδα μου είναι κρυμμένη στις ανθρώπινες σχέσεις. Αν αλλάξει ριζικά κάτι, στην αλληλεγγύη και στην αγάπη θα το χρωστάμε. (να λείπουν τα γελάκια παρακαλώ, αυτά μας έφαγαν.)
·Ο προβληματισμός, το άγχος και η οργή που επικρατεί γύρω σου πόσο σε επηρεάζει καλλιτεχνικά?
Καλλιτεχνικά? Τύπου παίρνω τα όργανα και τα σπάω?Ή παίζω με άγχος και με σπασμωδικές κινήσεις? Ή οργίζομαι με τους άλλους στο στούντιο και πλακωνόμαστε στο ξύλο? Αυτό εννοείς? Αν εννοείς αυτό, δεν με επηρεάζει. Το ότι παίζουμε μουσική και το ότι περνάμε καλά παίζοντάς την, είναι αντίδοτο σε ότι χάλι επικρατεί γύρω μας. Αν πάλι εννοείς, αν βγαίνουν στη μουσική μας όλα αυτά, αυτό κρίνεται από τους αγαπητούς ακροατές και από τους φίλους μας που μας γνωρίζουν καλά, και όχι από μένα.
·Είναι τελικά όπως λένε κάποιοι εποικοδομητική περίοδος για τις τέχνες ή βλέπεις να την εκμεταλλεύονται κάποιοι πουλώντας ψευτό – επανάσταση και φτηνό χιούμορ προσπαθώντας να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα?
Βλέπω να συμβαίνουν και τα δύο, με τη ζυγαριά να γέρνει προς το δεύτερο. Αυτή η επί τούτου έμπνευση μου ήταν πάντα αποκρουστική. Ό,τι βγαίνει αληθινά και δυνατά είναι εκεί και μας περιμένει. Ό,τι όμως γίνεται επίτηδες, εξυπηρετώντας οικονομικούς ή άλλους σκοπούς, μπορεί εύκολα να ξεγελάσει. Κάποια στιγμή, βέβαια, θα καταλάβουμε... δε μπορεί.... δεν θα περάσουμε όλη τη ζωή μας χαζοί.
·Αν έβαζες εσύ έναν νόμο – χαράτσι για τους ηρωικούς βουλευτές μας ποιος θα ήταν αυτός?
Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι..... μπα! Εδώ πάει το «ότι και να πω.... λίγο θα είναι». Οπότε δεν θα πω τίποτα.
·Και μια τελευταία πολιτική ερώτηση από μια φανατική οπαδό της μπάντας, την Όλγα Τρέμη… «Βρίσκεις τον Πάγκαλο ερωτικό?»
Ναι, όσο ερωτική βρίσκω και την Όλγα Τρέμη.
·Για το κλείσιμο σου δίνω δύο επιλογές…α) Πες μου5 τραγούδια τα οποία ακούς αυτό τον καιρό και προτείνεις ανεπιφύλακτα ή β)Πες 5 τραγούδια τα οποία δεν προτείνεις σε καμία περίπτωση…αν σε δυσκολεύουν αυτά τότε γ) πες μου 5 αγαπημένα σου φαγητά!
The bones of you - Elbow
I’m not the one – The Black Keys
Jennie – Flight of the Conchords
Happy to have a job – Seasick Steve
Afraid of everyone – The National
Δεν θα παίξω το παιχνίδι σου να δυσφημήσω κόσμο δημόσια, αυτά τα κάνουμε δια ζώσης (για να μη βιαστεί και πει κανείς τί καλός άνθρωπος και τέτοια). Αλλά έτσι κι αλλιώς περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, η οποία μάλιστα δεν είναι και το αγαπημένο μου φαγητό.
·Νίκη σε ευχαριστώ, για άλλη μια φορά η κουβέντα μαζί σου με έκανε καλύτερο άνθρωπο! Σε αφήνω γιατί πρέπει να διαστρεβλώσω αυτά που απάντησες με σκοπό να δημιουργήσω θέμα. Ευχαριστώ και πάλι!
Από ένα ιδίωμα το οποίο, κατά τη γνώμη μου, λίγες φορές μας δίνει κάτι το πραγματικά αξιόλογο ξεπηδάνε οι Θεσσαλονικείς Mary's Flower Superhead.
Ένα τρίο το οποίο συνθέτουν οι Elias S - φωνή/κιθάρα/synths, Nick D - μπάσο/b. vocals/synths, Thanos K - ντραμς/ b. vocals/synths και επιδίδεται σε ένα νευρώδεις power/indie/pop με αρκετές δόσεις post/punk. Βρίσκονται σε λειτουργία από το 2003, ενώ έχουν στο δυναμικό τους και δύο κυκλοφορίες, το ομότιτλο τους "Mary's Flower Superhead" το 2006 και το "Sway" το 2010. Πριν συνεχίσω αιτιολογώ την παραπάνω διαπίστωση μου, ότι δηλαδή σπάνια βλέπουμε από μια τέτοια μπάντα αξιόλογες δουλειές, μιας και μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι πολλοί έχουν παρεξηγήσει το "παίζουμε punk" με το "κάνουμε απλά φασαρία".
Ε, λοιπόν οι Mary's Flower Superhead παίζουν μουσική ουσίας, παίρνουν το νεύρο και το groove του punk και το ανακατεύουν με την δύναμη του power/pop, ως εκ τούτου οι συνθέσεις δεν ξεπερνάνε τα 4 λεπτά, οπότε επί της ουσίας μιλάμε για γερές δόσεις συμπυκνωμένης μουσικής ενέργειας προς τέρψη μυαλού και σώματος, σώματος βεβαίως βεβαίως διότι αποκλείω την περίπτωση να μην κουνηθείτε με τα τραγούδια των παιδιών!
Εσύ ακροατή του heavy rock με southern καταβολές γνωρίζεις τους Planet of Zeus? Αν και είμαι βέβαιος ότι είναι πολλοί λίγοι εκείνοι οι οποίοι δεν γνωρίζουν εάν είσαι ένας από αυτούς...πραγματικά σε ζηλεύω! Και για να μην παρεξηγηθώ. Σε ζηλεύω επειδή θα έχεις μία από εκείνες τις σπάνιες ευκαιρίες κατά τις οποίες ο ακροατής βιώνει την εμπειρία μιας καινούριας και αξιόλογης μουσικής ανακάλυψης!
Έχουμε και λέμε λοιπόν. Οι Αθηναίοι Planet of Zeus είναι οι Babis-Φωνή/κιθάρα, Yog-κιθάρα, JayVee- μπάσο και Syke-τύμπανα, υπάρχουν από το 2000 και έχουν δύο επίσημες κυκλοφορίες, το "Eleven the hard way" (2008) & "Macho Libre" (2011). Εκτός από heavy/southern rock τα στοιχεία που μπλέκονται στην μουσική τους είναι αυτά που κάνουν και το heavy rock άκρως ενδιαφέρον, δηλαδή, έχουν πολύ καλό groove, έχουν τσαντισμένα κουπλέ και γκαζωμένα ρεφρέν, έχουν φωνή που θερίζει. Επίσης έχω καλέ κύριε και stoner στοιχεία άμα γουστάρεις αλλά και μια Black Sabbath-ική metal εμμονή στον ήχο που με φτιάχνει ιδιαίτερα!
Όπως εύκολα θα γίνει αντιληπτό από τον καθένα οι Planet of Zeus δίνουν μεγάλη σημασία στον να παράγουν τα σωστά riffs, το οποίο είναι κλειδί για αυτό το είδος μουσικής, από 'κει και πέρα το εκτελεστικό επίπεδο στο οποίο βρίσκονται καθώς και το εκπληκτικό τους δέσιμο δεν αφήνουν κανένα σβέρκο στη θέση του.
Πολύ καλή περίπτωση τούτο το κουαρτέτο από την Αθήνα, The Dive.Τα παιδιά έχουν κλείσει μια δεκαετία να συνθέτουν και να παίζουν ζωντανά όπου μπορούν, τελικά όλη οι δουλειά και οι θυσίες μεταφράστηκαν στην παρθενική τους δισκογραφική δουλειά που κυκλοφόρησαν φέτος και η οποία τιτλοφορείτε με το όνομα τους. Stoner και post στοιχεία, στιβαρά δομημένες συνθέσεις οι οποίες καλύπτονται από ένα ψυχεδελικό πέπλο.Διέκρινα επίσης επιρροές από Tool σε αρκετά σημεία μέσα στα κομμάτια. Στα συν των The Dive και η καλή παραγωγή, της οποίας το μεγάλο ατού είναι ότι κολλάει πολύ με την ατμόσφαιρα που θέλουν να περάσουν τα παιδιά. Αυτά σε συνδυασμό με τις εκτελεστικές ικανότητες των Taz - τύμπανα , Titos - Κιθάρες, Livy - Μπάσο και Monkey J. - κιθάρα / φωνή δημιουργούν ένα ηχητικό αποτέλεσμα το οποίο πρέπει να ακουστεί εκεί έξω...αλήθεια γιατί τα διαμάντια της Ελλάδας μένουν κρυμμένα?
